Kasper Niesiecki

HERBARZ POLSKI

Ciecierski h. lepowron

Czarnecki h. υdzia

Domaradzki h. Jastrz瑿iec

G這wi雟ki h. Roch 2do

Lema雟ki

 

Ciecierski h. lepowron 

Ciecierski herbu lepowron, w wojew鏚ztwie Mazowieckiem. Jedni z nich z Cierska, drudzy si z Cieciorek [str. 110] pisz. Kozm rotmistrza i m瘰two jego chwali Okolski. Adam w Ruskim, Stanis豉w w Podolskim, Dobies豉w w Sandomierskiem 1632. Jan w roku 1699. w Prusiech, kwitn瘭i. Balcer mia za sob G瑿ick kasztelank Nakielsk, z kt鏎ej c鏎ka posz豉 za Stanis豉wa D瑿i雟kiego s璠ziego Krakowskiego. Stanis豉wa, Jadwiga Wilkanowska kasztelanka Wyszogrodzka ma鹵onka.

Wiel鉅ek w heraldyce pisze jeszcze obszerniej o Ciecierskich ale im w tym dalszym opisie herb Rawicz nadaje, jakby osobny dom tworzyli, lubo ich od powy窺zych herbu lepowron prowadzi, by przeto mo瞠 i pniej herb sw鎩 lepowron na Rawicz zamienili. - Opis ten jest jak nast瘼uje: Ciecierski herbu Rawicz: z tych Tomasz Ciecierski syn Stanis豉wa, wnuk Adama, prawnuk Paw豉 z Jadwig Godlewsk zostawi syna Baltazara, ten z Ann G瑿ick kasztelank, sp這dzi c鏎ek dwie: El瘺iet kt鏎a w ma鹵e雟two dosta豉 si Cieciszewskiemu, starocicowi Mielnickiemu, bezpotomna. Drug Monik, w zakonie Antonin Sakramentk. Syn闚 pi璚iu. 1. J霩efa Ciecierskiego, czenika Podlaskiego, kt鏎y z Malechowsk, sp這dzi Mariann, ta dosta豉 si w ma鹵e雟two Skorzewskiemu genera這wi lieutenantowi wojsk koronnych. 2go Franciszka kleryka. 3go Ignacego Ciecierskiego stolnika Drohickiego, kt鏎ego ma鹵onka Teodora z ksi嘀靖 Korybut闚 Winiowieckich; z t zszed bezpotomnie. 4. Jana Ciecierskiego Jezuit, fundatora Collegium Nobilium w Warszawie, kt鏎e z zakonem zgas這. 5go Jakuba Ciecierskiego stolnika Drohickiego 1mo voto mia za sob Grodzick. 2do voto Konstancj Kuczy雟k, podkomorzank Drobick, z t sp這dzi syna Dominika. 

[t. III, str. 109-110]

Czarnecki h. υdzia

Czarnecki herbu υdzia. Ksi鉅z Wac豉w Krzykowski uczony nasz Jezuita w Kazaniu na pogrzebie Aleksandry z Czarnce Krz璚kiej w roku 1639. wydrukowanym wiadczy, 瞠 ten dom Czarneckich υdzi闚, jeden瞠 jest z Tomickiemi υdzicami, (bo i Tomiccy herbu Drya tymi czasy kwitn acz potem dobra dzia貫m wzi皻e, r騜ne im da造 nazwiska, jako z dawna Tomickich siedlisko Czarnka bywa豉. 1 Okolski o tej familii walecznej podaje, 瞠 dawnymi czasy z Czarnki w Sandomierskiem wojew鏚ztwie w powiecie Ch璚i雟kim wyszli, gdzie o nich erekcja kocio豉 tamecznego i nagrobki opowiadaj. Tych d鏏r niegdy dziedzic, kiedy koci . Floriana M璚zennika do Polski przyniesiono w roku 1184, koci馧 w nich na cze temu wietnemu wystawi. Z jego dalszych sukcesor闚 Budza dziedzic na Czarnce, swoj cz bratu Dobkowi rezygnowa w 畝rnowcu w roku 1366. a Stanis豉w stan sobie duchowny obrawszy, tego miejsca by plebanem, i swoj cz z d鏏r ojczystych darowa pomienionemu kocio這wi, o czym m闚i nagrobek w Czarnce.

Od W豉dys豉wa potem Jagie陶a Kr鏊a Polskiego pi璚iu braci rodzonych, Tomko, Janusz, S璠ziw鎩, W這dko i Pe趾a, otrzymali przywilej w roku 1423. i wolnoci niekt鏎e na dobra swoje, K靖y, B這golew; a na Czarnk prawo Magdeburskie, albo Niemieckie, aby od innego ka盥ego prawa wolne, mia造 swego w鎩ta i s鉅 u niego. Siostra ich Jachna. Paw豉 z Chrz零towa pozosta豉 ma鹵onka, swoj cz w Czarnce i Woli Czarneckiej, kt鏎a w tym瞠 czasie nowego nazwiska, K靖y naby豉, braciom rodzonym Tomkowi i S璠ziwojowi, zapisa豉 w Wilicy w roku 1437. w ksi璕ach ziemskich. Z pomienionych braci, Janusz by archidiakonem Kurzelowskim pod rok 1427. a potem referendarzem i podskarbim koronnym; o czym aleguje Okolski, jego nagrobek w kociele Bo瞠go Cia豉 na Kazimierzu przy Krakowie. Miko豉j po zwyci瘰twie Grunwaldskiem w Prusiech, jedzi w poselstwie do Krzy瘸k闚, aby poddali Malborg.

Bli窺zemi czasy Hieronim z Czarnki, i syn jego z Doroty Przy喚ckiej rzeniawczanki Szcz瘰ny albo Feliks kwitn瘭i. Temu samemu Szcz瘰nemu El瘺ieta Tyniecka herbu Poraj, trzech syn闚 sp這dzi豉 (i c鏎k Krystyn Hieronima Morskiego ma鹵onk) to jest Szcz瘰nego, od kt鏎ego to potomstwo zosta這: Maciej w W璕rzech przez lat dwadziecia wojennymi dzie豉mi ws豉wiony, tam瞠 zda mi si i osiad: Florian w potrzebie Kluszy雟kiej z Moskw za 草趾iewskiego hetmana Bu豉wy, wygranej, na placu poleg. Hieronim w W璕rzech i Inflanciech wojn d逝go traktowa; a potem z Anny ㄆczyckiej trzech jego syn闚 by這. Pierwszy Stefan cz這wiek rycerski, we Lwowie cia這 jego po mierci z這穎ne. Drugi Jan w zakonie Soc. Jesu 篡cie wi靖obliwie zako鎍zy. Trzeci Hieronim, tego zda mi si zmar貫go w roku 1635. nagrobek Starowolski in Monumentis k豉dzie, le篡 za u OO. Franciszkan闚 w Krakowie: dworzaninem by Zygmunta III. Z tej瞠 ㄆczyckiej, tych ostatnich trzech braci rodzona siostra Aleksandra, wielkich cn鏒 i umartwienia matrona, bo w pocie co trzeci dzie pasek drutowy na sobie, a do skrwawienia nosi豉, dyscyplin przez pasj, a czasem przez siedem psalm闚 pokutnych ostr czyni豉. W wielki Pi靖ek za najprz鏚 rzemienn, drutow potem dyscyplin, na koniec r霩gami plecionymi, cia這 swoje a do md這ci siek豉: na Kalwari z Krakowa pieszo bosymi nogami, szaty odmieniwszy chodzi豉: co tydzie do sto逝 pa雟kiego przyst瘼owa豉, nigdy inaczej tylko kl璚z鉍, przewlek貫 modlitwy czyni豉. Czas, co si od r璚znej zszed roboty, na czytaniu 篡wot闚 . strawi豉: wi皻a Najw. Matki szczeg鏊nym nabo瞠雟twem obchodzi豉. Kielich szczeroz這ty i cztery tysi鉍e kolegio Krakowskiemu u S. Piotra zapisa豉. Jan syn drugi Felicjana z Tynieckiej, w roku 1587. podpisa ustawy wojew鏚ztwa Sandomierskiego na zjedzie Pokrzywnickim Constit. fol. 427. z Katarzyny Moskorzewskiej herbu Pilawa sp這dzi syna Krzysztofa starost 砰wieckiego, dworzanina Kr鏊a Zygmunta III. M嘀 to by rycerski w wielu ekspedycjach dowiadczony, wszystkim mi造, ale najbardziej Bogu, dla kt鏎ego ojcowskiej si wyrzek herezji, ju w roku siedemdziesi靖ym 篡cia swego; we dwie lecie potem to jest 1636. zasn像 w Panu, w kociele naszym Kaliskim, z nagrobkiem marmurowym pochowany: dwa razy ponawia luby ma鹵e雟kie, raz z Krystyn Rzeszowsk, drugi raz z Brzostowsk herbu Bo鎍za: z pierwsz waleczne jego potomstwo syn闚 dziesi璚iu, i c鏎ka Katarzyna Mas這wska: potem by豉 za Janem Piekarskim pods璠kiem Kujawskim, dalej za Janem Gembartem.

Piotr pierwszy, m瘰two jego, Nieszporkow. Odrobiny Sto逝 fol. 196. Kochowski climact. 3. lib. 4. s豉wi, kiedy pod czas obl篹enia Cz瘰tochowskiej fortecy od Szwed闚, z celniejsz piechot, w nocy do pobli窺zych wypad nieprzyjacielskich sza鎍闚, tam cz piechoty na sposobnym miejscu zasadziwszy, kt鏎zy by uciekaj鉍ych siekli, sam pierwszy na szaniec wbieg連zy i serca drugim dodawszy, tylo tu przestrachem w niespodzianym razie, to odwag sprawi, ze pierzcha co 篡wo pocz瘭i, ale i z ty逝 od nacieraj鉍ych, i z przodu od zasadzonych oskoczeni, trupem i mostem legli a w鏚z Czarnecki i zwyci瘰two i s豉w do fortecy odni鏀. Dobroczynnoci jego w kolegium naszym Kaliskiem jest wdzi璚zna pami靖ka: 穎na jego Misiowska. 

Wojciech drugi, pisarz grodzki Ch璚i雟ki, z章czy si by do篡wotnie z Dubrawsk z kt鏎ej syn Kazimierz. 

Pawe trzeci, w ojczynie najprz鏚 w Polskim obozie s逝篡, i ju rotmistrzuj鉍, ju pu趾i w r騜nych ekspedycjach wodz鉍 przez lat dwadziecia, nie ma造 czas potem w wojsku Ferdynanda III. Cesarza zostawa, na ostatek do Malty si uda, tam w wielu okazjach, a mianowicie w potrzebie u Kanei, odwag swoj s豉w sobie wielk uczyniwszy, kawalerem Malta雟kim kreowany Kochowski climact. 3. lib. 4. 

Stanis豉w czwarty, dworzanin kr鏊ewski, s逝篡 wojenno Ferdynandowi Cesarzowi z pi璚i零et jazdy. 

Tomasz pi靖y, Krakowski i W這c豉wski kanonik.

Stefan sz鏀ty syn Krzysztofa, s豉wny na ca造 wiat wojownik, odwagi i Marsa Polskiego korona, od m這doci swojej przyuczony do prac i dzie rycerskich, pod Stanis豉wem Koniecpolskim hetmanem pocz靖ki eksperiencji wojennej za這篡 za towarzysza s逝蕨c. Przez niema這 potem lat porucznikowa, zw豉szcza u Marcina Kazanowskiego hetmana polnego w Moskiewskiej ekspedycji, tam z W豉dys豉wem IV. przy dobywaniu Smole雟ka m篹nie stawaj鉍, tego poloru naby, kt鏎ego potem w expugnacji miast Pruskich, Holsackich i Moskiewskich, z wielk imienia swego chwa章 zmy: zna 瞠 si w tej okazji z pi瘯nem sercem popisa W豉dys豉wowi, bo mu w nagrod krwawych zas逝g, przywilejem pod Szemtowem w obozie danym pi耩set 豉n闚, kompanii lego tyle w powiecie Starodubowskim przy g鏎ze Popowej nadano. Husarskim porucznikiem Stanis豉wa Lubomirskiego wojewody Krakowskiego b璠鉍, przeciw Tatarom, pod Ochmatowem wojowa, przeciwko Kozakom pod Starczem i Kumejkami; w roku 1635. ju by rotmistrzem husarskim, jako si podpisa in melbo Congregat. w Krakowie u . Barbary i z drugim Stefanem Czarneckim husarskim towarzyszem. Najbardziej jednak, nieprzyjazna Janowi Kazimierzowi Kr鏊owi fortuna, kawalersk cnot jego objani豉. Prawda 瞠 w roku 1648. z Stefanem Potockim synem hetma雟kim wys豉ny na poskromienie rebelizuj鉍ych Kozak闚, i zawo豉nego ich herszta Chmielnickiego, w niewielkim do poczcie, od daleko liczniejszego z Kozak闚 i Tatar闚 gminu, gdy z niemi pod 草速ymi wodami traktuje, przeciwko prawu narod闚, i s這wu danemu od wiaro這mc闚 przytrzymany, gdy tym czasem ow szczup章 garstk ludzi po czci wybi, po czci w niewol zagarn像 nieprzyjaciel, i ten m嘀 waleczny pojmany do Tauryki. Pastorius lib. 1. Lubo Kochowski climact. 1. 1. wiadczy, 瞠 go Chmielnicki Tatarom odj像, i w cis造ch p皻ach w Kodaku wi瞛i. We dwie lecie potem przez traktaty pod Zborowem uczynione, na wolno wyszed連zy, pokaza 瞠 przesz造m nieszczciem, nie tylko w nim ch耩 do wojny nie ostyg豉, ale tym bardziej rozgorza豉. Pod Beresteczkiem Miko豉jowi Potockiemu wielkiemu hetmanowi si豉 do zwyci瘰twa dopom鏬, ju na ten czas chor嘀y Sandomierski i pu趾ownik hetma雟ki, u kt鏎ego te w tej by estymacji, 瞠 mu jako dowiadczonemu 穎軟ierzowi rz鉅y ca貫go wojska zleca. Wyni鏀 go wy瞠j Jan Kazimierz: po kl瘰ce albowiem naszych pod Batowem po Samuelu Kalinowskim, obonym koronnym zawo豉ny, przydano mu do tego Piotrkowskie, Kowelskie, Kaniowskie, Ratni雟kie starostwa. Nadto jako z komputu wojska dochodz, mia swoj dywizj w roku 1658. w niej pod husarsk chor鉚wi koni liczono 170. pod Kozack koni 147. dragonii 988. Z tymi ludmi swymi, gdy Manasteryszczan m篹nie dobywa, i do szturmu pod wa nieprzyjacielski przywodzi, kul w twarz postrzelony, tak 瞠 mu g瑿 wskro na obie strony przeszy豉; pi皻no to, p鏦i 篡, odwagi jego nieustraszonej, oczywistym by這 wiadkiem. Tym czasem, gdy z jednej jeszcze toni, od ch這pskiej wojny, nie wybrn窸a, op豉kana tymi tam czasy ojczyzna, druga fatalniejsza na nie, nast雷i豉. Karol Gustaw Kr鏊 Szwedzki z wojskiem swoim g喚boko w wn皻rznoci tego Kr鏊estwa zaciek連zy si, widz鉍 瞠 mu fortuna nad nadziej s逝篡豉, na tym jedynie imprez swoj zasadzi, 瞠by by Jana Kazimierza Kr鏊a z tronu zepchn預szy, sam go posiad. Wbi go poniek鉅 na t otuch odjazd z Polski Kazimierza: ten albowiem Pan widz鉍 si od szczcia opuszczonym i nieprzyjaciela prawie nad karkiem swoim, za granice folguj鉍 czasowi umkn像. Synowie koronni to Kozack wojn przycinieni, to bogatymi Gustawa obietnicami uwiedzieni, ile bez Pana, bez g這wy, bez rady zostaj鉍; niech皻nie, przecie do Szwedzkiej nachylili si partii. Ale Czarnecki, nienadwer篹onym statkiem przy dostoje雟twie Jana Kazimierza dostawa: a najprz鏚 ju kasztelanem Kijowskim b璠鉍, miasta Krakowskiego przeciwko Szwedom d逝gi czas natarczywe obl篹enie wytrzymuj鉍, broni: widz鉍 Jednak, 瞠 wi璚ej przys逝gi jego ca豉 ojczyzna potrzebowa豉, ni瞠li jednego miasta mury, Krak闚 chwalebnymi kondycjami podda Szwedowi. Chcia go wprawdzie na ten czas na swoj stron przeci鉚n寞 Karol Gustaw, i tak swoim jako i Wittemberga ksi嘀璚ia listem pe軟ym pochwa i wielkich nadziei zach璚a, atoli nieprze豉many by Czarneckiego umys: dla tego gdy si to nie powiod這, przeciwko paktom w Krakowie dopiero um闚ionym zasadzki na niego rozstawi, chc鉍 go przej寞: atoli daremnymi zawodami. Stefan na wszystkie strony ostro積y, oszukawszy nieprzyjacielskie zamys造, do Opola z ludmi swymi do Kr鏊a pospieszy, i z nim potem do ojczyzny powr鏂i. To opisawszy Fulden lib. 6. przydaje: Dignissimus omnino inter Sarmatas heros, libertate Patriae studens, varia arte marteque Svecos deinceps feriebat, a najpierwej w roku nast瘼uj鉍ym to jest 1656. pod Go喚biem, od Karola Kr鏊a Szwedzkiego dziesi璚i tysi璚y w ko這 opasany, tak 瞠 ju jakby go w r瘯u mieli tak sobie aplaudowali Szwedzi, Czarneckiemu w desperowanym przypadku odwaga i szabla tor do wolnoci uczyni豉: skoczywszy albowiem w kilka swoich chor鉚wi, kt鏎e na ten czas przy nim by造, tysi鉍 Szwed闚 na placu po這篡wszy, pi耩set rannych zostawiwszy, z bardzo ma造m swoich uszczerbkiem na karkach nieprzyjacielskich wyszed szczliwie z ci篹kiego razu. Odda wet za wet wkr鏒ce Karolowi, kiedy go niespodzianie napad連zy o troch nie z豉pa, by by salwuj鉍 si, nie umkn像. Pod Jaros豉wiem potem Szwed闚, jednych wyci像, drugich do ucieczki przymusi: uciekaj鉍ych do Wis造 z wielk w nich kl瘰k goni: most pod Sendomierzem zrzuci i ucieczce drog zagrodzi. Pod Wark kilka tysi璚y z margrabi Bade雟kim trupem na placu po這篡. Izraela pod υwiczem fortunnie przetrzepa, i ze wszystkiego wyzu: z Bydgoszczy, Nak豉, Tucholi i innych miast praesidia Szwedzkie wyrzuci: w Wielkopolsce Wart rzek przebywszy tysi鉍 pi耩set ich zni鏀: osiem chor鉚wi nieprzyjacielskich w zdobyczy wyni鏀連zy: Kr鏊ow Ludwik przez rodek zasadzonych i pilno czuwaj鉍ych na to Szwed闚 do Gda雟ka do Kr鏊a bezpiecznie doprowadzi. To wszystko z Fuldena historyka k豉d, 瞠by tym wi瘯sz u ka盥ego wiar mia這, kiedy i cudzoziemskich autor闚 pi鏎o wysokimi pochwa豉mi dzie豉 jego rozpisa這: jako G. Horn Orb. Pol. fol. 172. mi璠zy najprzedniejszymi tego tam wieku wodzami Czarneckiego po這篡, i Laurentius Luchesinus Soc. Jesu Epinicio in victoriam de Moschis Cudnoviensem, tak o nim m闚i; Quis te Czarnieci sileat? quem Svecica fractae haeresis hydra tremit, numeras qui praelia palmis. Aleksander VII. Papie, i Leopold Cesarz, listami swymi do niego danymi, dziwnie jego m瘰two wys豉wili: a Potocki Pawe kasztelan Kamieniecki in Centuria Virorum fol. 272. twierdzi, 瞠 jeden Czarnecki, w kilka lat wi璚ej Szwed闚 trupem na placu po這篡, ni瞠li kiedy przez trzydzieci lat od wojsk Niemieckich ponieli. We wszystkich najgorszych razach szczliwy, tak 瞠 do herbu jego aluduj鉍, s逝sznie o nim z Stacjuszem m闚i bym m鏬, In omni felix tua cymba profundo Sylv. 3. Niewypowiedzian za pr璠koci nieprzyjaciela nachodzi, niesfatygowanem sercem naciera, i lubo w ma造m poczcie potykaj鉍emu si z daleko wi瘯sz parti, umyka czasem z placu przysz這, przecie niemniej oby Szwedom straszny, tak gdy im stawa w kroku, jako gdy odwodem ust瘼owa: i tyle to m瘰twem swoim, to trzydziest blisko potyczkami sprawi, ten wielki wojownik, 瞠 Karol z Polski za granice ust雷i musia: przecie go i tam szabla ciga豉 Czarneckiego. Holsacj, sp璠ziwszy z niej Szwed闚, Fryderykowi III. Kr鏊owi Du雟kiemu odda, Jutlandi z jarzma Szwedzkiego uwolni: Alsen wysp i nadmorskie fortece Sandeburg i Nortburg nies造chan odwag wp豉w na koniu odnogi morskie przebywszy posiad, Goldyng miasto szturmem odebra, i wiele innych, z podziwieniem ca貫go wojska cudzoziemskiego. Za te swoje heroiczne zas逝gi od tego Fryderyka z這tym 豉鎍uchem udarowany. Ale i Moskwa r瘯i jego kawalerskiej dozna豉, kiedy ich z ca貫j Litwy wyrzuci, na wielu wprawdzie miejscach bij鉍 ich i siek鉍 fortunnie; od Po這nk jednak i Dzieszn pami皻nymi zwyci瘰twami do tego ich przycisn像, 瞠 szukaj鉍 cudzego pa雟twa, i swoich kiedy prowincji postradali, czyli raczej wydarte przedtem Polsce powr鏂ili. Ojczyzna, kt鏎a mu ca這 swoj powinna i Jan Kazimierz Kr鏊, kt鏎ego na tronie utrzyma, rekompensuj鉍 mu jego nieprzeliczone trudy, z kasztelanii Kijowskiej na wojew鏚ztwo Ruskie, st鉅 na Kijowskie wyni鏀, a konstytucja w roku 1661. fol. 12. wys豉wiwszy jego m瘰two, na pami靖k zas逝g jego starostwo niegdy Tykoci雟kie, ze wszystkimi do niego nale蕨cymi dobrami et jure Patronatus, w dziedzictwo wiecznemi czasy, jemu i sukcesorom jego puci豉. Wymawia ci mu wprawdzie kto, 瞠 z prostego szlachcica, tak wielkim ur鏀 senatorem, atoli pi瘯nie na to, i w豉nie ad hominem odpowiedzia. Ja nie z soli, ani z roli, ale z tego co mi boli, uros貫m.

Ostatnia jego ekspedycje na Ukrainie. Wie niepocieszona go zasz豉, 瞠 nowe bunty, rebelia Kozacka g這w znowu podnosz鉍, i w wie瞠 spiski klij鉍 si, zaczyna豉: wys豉ny na poskromienie jej Machowski we dwiecie koni, pora穎ny. Usycha na t nowin, kochaj鉍y syn ojczyzn, przecie nie folguj鉍 nic i starganym si這m i podesz造m latom do Stawisk przypada, tam Konjurat闚 w pie wyci預szy, reszt miasta przesz章 ekspedycj niedopalonego ogniem znie kaza. Wkr鏒ce potem s豉bie pocz像; przecie 篡woci ducha zemdla貫 si造 krzepcz鉍, 瘸dnym perswazjom nak這ni si nie da, 瞠by by, dla poratowania zdrowia z pola ust雷i. Gdy jednak co raz to wi瘯sz g鏎 gor鉍zka bra豉, najprz鏚 do d鏏r swoich, stamt鉅 ku Polsce w drog si puci. W tej podr騜y list kr鏊ewski odebra z przywilejem na Bu豉w poln koronn, przeczytawszy go rzecze: Wszakem ja nie raz m闚i, 瞠 mi w ten czas hetma雟k w豉dz dawa b璠, kiedy ani si豉 do wojny ani r瘯a do szabli zdolne nie b璠: je瞠li mi jednak zdrowia B鏬 u篡czy, stara si o to b璠, 瞠by Kr鏊 Jm nie 瘸這wa tej 豉ski swojej, kt鏎 mi potyka je瞠li umrze przyjdzie, ta Bu豉wa, miertelnego grobowca ozdob chyba b璠zie. To wyrzek連zy w dalsz ku Dubnu drog nie si kaza, bo wzmocniony paroksyzm ani wierzchem ani wozem jecha mu nic pozwala. Tam we wsi Soko這wka stan預szy, widz鉍 si miertelnym, przed Ks. Agapitem D鉉rowskim Jezuit, swoim we wszystkich ekspedycjach spowiednikiem spowied uczyniwszy, i Wiatyk S. przyj預szy, wi靖obliwie 篡 przesta w roku 1665. wieku swego 66. w pod貫j bardzo lepiance, ten kt鏎y wiat ca造 imienia swego chwa章 nape軟i, z wielkim Jana Kazimierza Kr鏊a i wszystkich 瘸lem. To dziwna, 瞠 ko jego, w biegu niepor闚nanej pr璠koci w okazjach wszystkich z Czarneckim dowiadczonej dziarskoci, pod czas choroby Pana swego, jakby mier jego przeczuwaj鉍 g這dem si morzy, nie chc鉍 nie je, nogami tylko w ziemi kopi鉍, a na wchodz鉍ych i wychodz鉍ych 瘸這nie pogl鉅aj鉍, a te pad i zdech, jakby nollet Domino servire minori. By ten Stefan z natury do wojny urodzony, jakby ogniem tchn像 miasto duszy, wi璚ej mu jeszcze poloru ustawiczna od m這doci wojenna eksperiencja przyda豉, na najci篹sze stosy nieustraszony, pr璠koci w przebywaniu g喚bokich i bystrych rzek niepor闚nanej, w radzie i zamys豉ch skryty. Wstrzemiliwoci, czujnoci, prac, z najostatniejszymi 穎軟ierzami swymi certowa, tak 瞠 si zda krom honoru i rz鉅闚 nad wojskiem nie mie nic nad innych: st鉅 cokolwiek rozkazywa, sam pierwszy zaczyna. Kawaleri swoj chcia mie w ustawicznej exercytacji, dla tego zwyk by m闚i. Facilius militem, continuo acta lassatum, quam otio calcitrantem, tractari: lubo go w tym samem szczypie Kochowski climact. jako i w drugich punktach ale niewinnie, zna czyim duchem pi鏎o jego tchn窸o: to albowiem pewna, 瞠 tych tam czas闚 okolicznoci, tego po nim wyci鉚a造: inaczej kochaj鉍y s豉w swoje i rycerstwo wojownik, najmniejby by nie uczyni, co by z uszczerbkiem jej by mog這. Przed potrzebami tak cz瘰tymi, stateczn a staropolsk pobo積oci zwyk si by grzech闚 swych, bez kt鏎ych w tym 篡ciu miertelnym obej si niem podobna, kap豉nowi spowiada. Kowalicki w Kazaniu swoim pisze o nim, 瞠 pospolicie ta鎍owa w pancerzu na go造m ciele. Zwi頊kiem ma鹵e雟kim mia za sob Zofi Kobierzyck herbu Pomian, synowic kasztelana Krzywi雟kiego, a z niej wed逝g Kochowskiego 瘸dnego syna nie zostawiwszy, dwie tylko c鏎ki dziedziczki fortuny i s豉wy swojej sp這dzi. Z tych pierwsza, Aleksandra Katarzyna Branicka marsza趾owa nadworna koronna: ta m這dsz b璠鉍, gdy si ojciec na wojn wybiera, 瞠gnaj鉍 ojca rzewliwie si zap豉ka豉: Pytaj si o przyczyn p豉czu: odpowiedzia豉. 畝逝j, prawi, tego, 瞠m si w m瘰kim stanie nie urodzi豉, 瞠bym ojcowskiej chwa造 i dzie jego uczestniczk by mog豉. Po mierci m篹a swego m這do owdowia豉, lubo i kwitn鉍a lat pora i fortuna obszerna, i nacisk wielkich konkurent闚 do powt鏎zenia ma鹵e雟twa n璚i造, przecie w wdowim stanie obra豉 sobie reszt lat swoich ko鎍zy wielkich cn鏒 matrona, a najprz鏚 mi這sierdzia, z kt鏎ego ub鏀two i zn璠zone podda雟two z ch璚i ratowa豉. Paskami i w這siennic cia這 trudzi豉. Najw. sakrament gdy do chorego niesiono, pieszo odprowadza豉, mszy wi皻ych co mog豉 mie s逝cha豉: na ostatek umieraj鉍 w r. 1698. testamentem warowa豉, 瞠by bez pogrzebowego kazania cia這 jej z這穎no w kociele naszym Krakowskim u S. Piotra, kt鏎emu te miejscu s逝szn ja軛u積 darowa豉. Druga Konstancja Leszczy雟ka wojewodzina Podlaska, osobliwsza Dobrodziejka Krakowskiego naszego nowicjatu: o niej Ks. Kowalicki, fol. 73. napisa, 瞠 osobliwie w mi瘰opusty, pod mi瘯kim jedwabiem w這siennic, w modnych za trzewikach, drobne nosi豉 kamyki, wosk nad wiec na nogi topi豉, . Xawiera obraz w Kaliskim kociele srebrn sukienk przystroi豉, i wiele innych 豉sk tak temu jako i ㄆckiemu naszemu kocio這wi wywiadczy豉, kolegio Krakowskiemu u . Piotra wi璚ej ni dziesi耩 tysi璚y wyliczy豉.

Dobrogost si鏚my syn Krzysztofa, w W璕rzech zaprawowa si do odwag wojennych, a potem z ksi嘀璚iem Winiowieckim ojczynie s逝篡, pu趾ownikiem wojska Zaporowskiego w Bia這cerkwi w roku 1642. 

Franciszek 鏀my, w zakonie Soc. Jesu, z samych heroicznych cn鏒 jego zna by這, 瞠 rodzonym by bratem Stefana pami皻nego wojownika, z t tylko r騜nic, 瞠 tamten nieprzyjaci馧, ten za siebie samego zwyci瞛ca, a pospolicie a do krwi: tak albowiem industri w wyniszczeniu cia豉 swego nadrabia, 瞠 ju pokrzywami, ju r霩gami, ju cierniem ostrym cia這 swoje kraja, a gdy w podesz造m wieku zda這 mu si, 瞠 ju mu si造 niestawa這 na wi皻e nad sob pastwienie si, zdolnych si cudzej r瘯i, na to za篡wa, 瞠by go by豉 z umowy do woli katowa豉, bez wzgl璠u na 瘸dne proby, kt鏎e by by na nim b鏊 ci篹ki m鏬 wycisn寞: krom tego w niegu si po dachach z szat wyzuwszy nurza, i najostrzejszymi mrozami studzi; bez w靖pienia, 瞠 sercem pod ten czas mi這ci Boga pa豉j鉍ym. Postrzeg raz na mendyku odart 豉chman, pr璠ko si postara, 瞠 go w inn lepsz przyodzia, t za, za osobliwszy od obdartusa wzi預szy podarunek w nie si przyodzia; tyle rozplenione w 豉tach siermi璕i owej, robactwo dokucza pocz窸o Franciszkowi, 瞠 zdesperowawszy o sobie 瞠by m鏬 t dobrowoln katowni wytrzyma, zwi頊a si rozkaza: cierpia przez s逝szny czas tortur niezwyczajn, po kt鏎ej cia這 jego tak pok零ane znaleziono, jak gdyby tr鉅em zara穎ne by這. I lubo przyostrzejszym si sobie stawia, przecie czegoby si nigdy po nim nie spodziewa, na wszystkich innych by 豉skawy i mi造, czy to ucz鉍, czy ka蕨c przez wiele lat, czy kolegia nasze rz鉅z鉍 Winnickie, Rawskie, Toru雟kie, konwikty Sandomierskie i Kaliskie, czy na obozowych misjach z bratem swoim wojewod, tak w ojczynie, jako i w Holsacji pracuj鉍. Zjecha na nowy rok w licznej komitywie dla dost雷ienia odpustu widerski, marsza貫k niegdy zwi頊kowy do Rawy, gdzie rektorem na ten czas prezydowa Czarnecki, i spodziewaj鉍 si 瞠 穎軟ierskim ludziom snadniej mia faworyzowa brat wielkiego wojownika, o spowied go i rozgrzeszenie prosi: wymawia si rektor 豉godnie, sk豉daj鉍 si papiesk bull, kt鏎a sekwestruj鉍ych dobra duchowne (jak oni w ten czas w Olborze i indziej czynili) przypuszcza do tego nie pozwala. Grozi widerski zniszczeniem d鏏r kolegium, nie na to niewzruszony Franciszek, w swoim statecznie dostawa przedsi瞝zi璚iu, ale powoln perswazj tyle sprawi w widerskim, 瞠 potem o niczym bardziej nie myli, jako 瞠by si z Bogiem i kocio貫m pojedna, dobra kocielne i ich dyspozycj, duchowie雟twu zupe軟ie wr鏂iwszy, co si wkr鏒ce sta這. Ten za potem w Lublinie w roku 1676. wieku swego 66. 篡cie to pobo積ie zako鎍zy.

Marcin dziewi靖y syn Krzysztofa: i ten w W璕rzech najprz鏚 swoj m這do 獞iczy w rycerskich pracach, a potem w ojczynie z koniuszym koronnym ksi嘀璚iem Winiowieckim, i Kazanowskim hetmanem, to w Prusiech przeciwko Szwedom, to na Rusi i Ukrainie przeciwko Tatarom i Kozakom, porucznikiem b璠鉍 u margrabi Myszkowskiego pod Lubniem w potrzebie z Kozakami z samopa逝 postrzelony; na Kodaku potem tamtecznej fortecy komendantem dalej nad rajtari Polsk pu趾ownikiem, to Kochowski climact. Dzidowski za Clavis aurea powiada 瞠 by obonym koronnym, i 瞠 pod Batowem zgin像: ale jako si wy瞠j m闚i這, Samuel Kalinowski z tym honorem w tej pora盧e poleg, nie an. Ten瞠 c鏎k mu przyznaje Aleksandr, kt鏎a po m篹u Melchiorze Micha這wskim stolniku Ro瘸雟kim owdowia豉, 篡豉 jeszcze w raku 1686. Siostra jej pierwszym zwi頊kiem Kryjesz dosta豉 si J璠rzejowi Zaleskiemu pu趾ownikowi kr鏊ewskiemu. Druga za Molskiemu stolnikowi i surogatorowi Kademu, na nasze kolegium Kaliskie dobroczynna, kt鏎emu dziesi耩 tysi璚y na bibliotek zapisa豉. Zesz豉 w s璠ziwym wieku 1765. Brat ich Kazimierz w obozach 篡cie swoje strawi. Drugi brat Stefan Stanis豉w pisarz polny koronny, Bra雟ki, Kaniowski, Lipnicki starosta, od czternastu lat wieku swego, rycerskim odwagom przyucza si pocz像. Skarbnikiem go Czerniechowskim i rotmistrzem rajtarii komput wojska 1658. wspomina, ale go potem m瘰two jego dowiadczone wy瞠j wynios這: natarczywym albowiem sercem do ka盥ej szed okazji, tak, 瞠 kiedy wojskom regimentowa, rycerstwo boj鉍 si o niego, musieli go przez Zamojskiego i Ksi瘰kiego uprasza, aby w jednej swej g這wie, kt鏎 tak skoro na szwanki nara瘸, wszystkich bezpieczno ostro積iej chowa: jako w Moskwie pod Kulikami odwa積ie nacieraj鉍 na gromadnego nieprzyjaciela, czterech rumak闚 w tej potrzebie postrzelonych utraci, a w innych okazjach jedenacie koni pod nim zabito. Od Krawcze鎥a rebelizant闚 herszta, kt鏎y od Stryja bie蕨cego chcia z zasadzki przej寞, odwa積 r瘯 salwowa si, ale gdy w siedmiu tylko towarzystwa komitywie zostaj鉍, chcia jednego z nich Kukli雟kiego zabitego cia這 Kozakom odbi, w g這w szabl niebezpiecznie ci皻y. Pod Humaniem obojczyk kule w p馧 z豉many, jego nie ruszywszy. Pod Chocimem w chwalebnej wiktorii, na imprez i assult do obozu Tureckiego piechot sam prowadzi z dobyt szabl poprzedzaj鉍: pod Wiedniem i Parkanem rycersko stawa: a gdy Kr鏊 Jan na Budziaki z wojskiem poszed, przez Multany do niego z ludmi swymi przerzyna si. Pod Lisiank w rami ci皻y czy postrzelony, z kt鏎ej rany praw r瘯 w豉dn寞 nie m鏬. Jego m瘰twem Perejas豉w, Czerniech闚, Sonica, Nizin, Sedni闚, do poddania przymuszone, ile kl瘰k swych zastraszone, gdzie na Stabu雟kich polach otaborzonych rebelizant闚 prze豉ma. Pacowi Wile雟kiemu potem wojewodzie od Moskwy obl篹onemu na odsiecz id鉍, sprawi to imienia swego postrachem, 瞠 nieprzyjaciel o pok鎩 traktowa musia. Dacko ze czterdziest i siedmi tysi璚y od niego przetrzepany, tylko si w osiemnacie tysi璚y zosta: a kiedy od Radomyla ruszy, od niego i Zamojskiego potem podskarbiego koronnego sp璠zony, i do ucieczki przymuszony. Marsza趾owa izbie poselskiej w roku 1673. Do fundacji OO. Reformat闚 w Zamociu, najwi璚ej si przyczyni, dla tego tamto miejsce, za swego czci go fundatora. W Lublinie do matki boskiej przy kociele wi皻ego ducha znaczn szczodrobliwo swoj pokaza. Umar w roku 1703, z Hulewiczowny kasztelanki Brac豉wskiej jedn tylko c鏎k zostawiwszy Zofi Angel, kt鏎 wyda za Micha豉 Potockiego, pisarza polnego koronnego, a teraz wojewod Wo造雟kiego: w kociele na szyn Krasnostawskim pochowana, zszed連zy na lepsze 篡cie 1724. 

Jan dziesi靖y syn Krzysztofa, miecznik Krakowski, m這dsze lata przep璠ziwszy w obozie pod chor鉚wi Myszkowskiego, dalsze us逝gom ojczyzny powi璚i, z sejmu coronationis w roku 1676. przydany do egzekucji testamentu Jana Kazimierza Kr鏊a, wzgl璠em d鏏r 砰wieckich, jedzi i po cia這 jego do Francji. Syn jego Micha kanonik Krakowski i Sandomierski, deputat na trybuna koronny w roku 1695.

Wojciech komornik grodzki Kaliski, syn J霩efa, o kt鏎ym Niesiecki pod herbem Pruss 3tio przez niewiadomo pisze. Ten mia braci rodzonych pi璚iu 1go Wawrzy鎍a stolnika Inow這dzkiego, podstarost 璚zyckiego, ten z Nowomiejsk sp這dzi syna jednego 篡j鉍ego, Feliksa podkomorzego nadwornego J. K. Mci, kawalera orderu S. Stanis豉wa. 2go Grzegorza komornika 璚zyckiego, kt鏎y z ㄨck ma鹵onk zostawi dw鏂h syn闚, Adama kapitana wojsk koronnych, i Ignacego 3go Szymona stolnika Brac豉wskiego. 4go Stanis豉wa, o kt鏎ym wspomina Es. Niesiecki, zostawi potomstwo dwie c鏎ek, Mariann i Petronell. 5go Waleriana ksi璠za kanonika Ulewejskiego: by造 tak瞠 dwie siostry. Ten瞠 Wojciech komornik Kaliski:, mia 1mo voto Juliann Zab這ck, z kt鏎 sp這dzi syn闚 pi璚ia: J霩efa, Stanis豉wa, Wawrzy鎍a, Jana Nepomucena i Antoniego. z tych jeden 篡j鉍y, i dwie c鏎ki, Mariann za Korytowskim starost Rumieniewskim. Drug El瘺iet za Tyborowskim szambelanem kr鏊ewskim. 2do voto Jadwig Gurowsk miecznikown Kalisk, z t pr鏂z Jana zmar貫go, potomstwo 篡j鉍e trzy c鏎ki, Ludwika, J霩efa i Angela, ma這letnie. - Heraldyka Wiel鉅ka.

[t. III, str. 186-197]

Domaradzki h. Jastrz瑿iec 

ㄆkasz Domaradzki syn Jakuba z Witowskiej, dziedzic obojga Domaradzina, 1515. temu Zofia G這wi雟ka s璠zianka Rawska, powi豉 c鏎k Bogumi貫 Teodora Stoje雟kiego podczaszego Lubelskiego ma鹵onk, i syna J璠rzeja, kt鏎y w do篡wotnie kontrakty wszed連zy z Apoloni Siemianowsk chor嘀ank, sp這dzi syn闚 dziesi鉍iu, 1. Sadocheusza sterilem, 2. Faresa, ten mia za sob Barbar Kazimirsk, z kt鏎ej trzech syn闚 by這 Ludwik, [str. 369] J璠rzej i Konstantyn, c鏎ek trzy, Marianna, Barbara, i Cecylia Acta Castren. Lancic. 1650. 3. Waleriana starost Szyd這wieckiego. 4. Ezechiela bezpotomnych. 5. Jakuba podczaszego Lwowskiego, le篡 u Franciszkan闚 we Lwowie. 6. Paw豉 intimum Camerae Consiliarium u Brandeburczyka. 7. Zachariasza. 8. Jana. wszyscy steriles. 9. Ezdrasza, ten 1mo voto 篡 z Zuzann Jagni靖kowsk, z kt鏎ej c鏎ka Katarzyna z Wojciechem Wojuckim s璠zi Gosty雟kim zalubiona, 2do voto z El瘺iet Arciszewsk Tobiasza c鏎k, z kt鏎ej c鏎ka Anna. i syn闚 trzech; Adam Jakub pu趾ownik, poj像 Krystyn Slesi雟k z ojca Adama. z matki Wiszowaty urodzon, z tej by syn jeden. Jan Kazimierz Lubuski Osmoli雟ki starosta, genera w wojsku koronnym, tego z Konstancji Zofii Janickiej potomstwo, Krystyna Remigiana Szygowskiego υwczego Ro瘸nskiego, Teresa Jakuba lubickiego skarbnika Gosty雟kiego, Anna Sulimy Kami雟kiego s璠ziego i podczaszego Gosty雟kiego ma鹵onki. Stanis豉w starosta Kruszwicki pu趾ownik w wojsku Litew [str. 370] tych co si w Litwie rozrodzili Koja. in MS. gdzie ich herb tak opisuje: Jastrz鉉 stoi na dw鏂h podkowach, a w he軛ie trzy pi鏎a strusie k豉dzie. Okolski za tom. 3. fol. 329. chce mie Domaradzkich herbu zatajony miesi鉍, kt鏎y tak okreli. Jest podkowa do g鏎y prosto obiema ko鎍ami obr鏂ona, we rodku jej ksi篹yc jak na nowiu, obiema rogami do g鏎y postawiony, i przydaje, 瞠 st鉅 nabyty 瞠 Jastrz瑿czyk kt鏎y, co znacznego, uczyni, gdy ksi篹yc na nowiu wieci. Ma豉chowski w Zbiorze Szlachty naznacza kolor pola zielony. - Do tego Domu nale蕨 Domaradzcy dziedzice na Popowie. Z tych Adrian komornik 璚zycki, syn Marcina, mia za sob Rogali雟ka, z tej by syn Samuel, 穎na jego Anna Celigowska, z kt鏎ej synowie W豉dys豉w sterilis, Przemys豉w, Pawe i Krzysztof, c鏎ki trzy Barbara Wonickiemu, Katarzyna Janowi Borowskiemu, Anna Janowi M璚inie zalubione. Inni Domaradzcy dziedzice na Giecznie. 

[t. III, str. 368-370]

 

G這wi雟ki h. Roch 2do 

w Rawskiem wojew鏚ztwie z G這wna. Miko豉ja wspominaj przywileje katedry Kujawskiej 1277. Jakub z G這wna s璠zia Rawski 1436. podpisa pok鎩 Brzeski, u ζsk. w Stat. f. 140. Syn jego Piotr chor嘀y Rawski, z Zaleskiej herbu Leszczyc, kasztelana Rozpierskiego siostry, zostawi syna Dymitra, ten Tomasza s璠ziego Przedeckiego, i Stanis豉wa, kt鏎y z pisarza grodzkiego, s璠zi by Halickim, pos這wa na sejm 1633. stamt鉅 deputatem stan像 na trybuna skarbowy, Constit. fol. 2. i 1667. deputatem tak瞠 by na trybuna koronny 1648. Janson. i.1643. Fundowa w archikatedrze Lwowskiej kantori, i dwie kanonie, Acta Constit. Leopol. Stanis豉w synowiec jego, kanonik Lwowski, proboszcz D鉉rowiecki. N. G這wi雟ki kasztelan Rawski. Micha G這wi雟ki, mia za sob Eufrozyn S這mczank, herbu Abdank, z tej syn Samuel, kanclerz a potem kustos zgin像 1494. Crom. lib. 30. Biel. fol. 482. Mateusza z Domaradzkiej c鏎ka, by豉 za Nowomiejskim. 

[t. IX, str. 150-151]

 

Lema雟ki  

Nobilit. praec. scart. w Konst. r. 1790. - Ma豉ch.

[t. XI, str. 267]

 

Kasper Niesiecki. Herbarz Polski. Lipsk 1839-1845